اربعین خروشان

۱۹ آبان ۱۳۹۶ / روزنوشت

اربعین در این سال‌ها ، دیگر یک مراسم مذهبی کوچک در هیئت‌ها و حسینیه‌ها نیست، یک جریان جاری است که خروشان است. خروشان‌تر از آنکه معادلات زمینی آدم‌ها و دولت‌ها بتواند آن را تحت‌الشعاع قراردهد. فهرست خبرهای این روزها را که مرور می¬کنی، به‌سادگی می‌فهمی که عده‌ای از خروشانی اربعین در واهمه‌اند و تمام توان خود را بسیج کرده¬اند تا از اتفاقی کوچک خیری بزرگ را بسازند و با آن در بنگاه‌های خبری زمینه‌ای فراهم کنند که صدای تلاطم اربعین، عالم را فرانگیرد. غافل از اینکه معادلات رسانه‌ای در اربعین با پروپاگاندای خبری تفاوت‌های ماهوی دارد. ماهیت اربعین از هراز و چهارصد سال پیش، ابلاغ حسین علیه‌السلام است به عالم. از آن روزی که زینب سلام‌الله علیها پای در کاروان اسارت گذاشت و با خطبه‌های آتشین¬اش کاخ‌های سرخ و سبز را ویران کرد تا امروز، اربعین پژواک صدای حق‌طلبی حسن علیه‌السلام است درکلام زینب و بعید می‌دانم این اتفاقات کوچک منطقه‌ای و حتی جهانی ، خللی در جریان خروشان اربعین ایجاد نماید.
مردم در این شکوه بی‌نظیر۲۰ میلیونی وظیفه خود را به بهترین نحو انجام داده‌اند . مردم که می‌گویم هم زائران حاضر در عراق‌اند هم مردم شریف و صبور عراق که بساط این شکوه را بر سفره مهربانی خویش ‌گسترانده¬اند .ایرانی و غیر ایرانی بودن در این معرکه هیچ ارزشی ندارد و تنها مدال طلایی حک شده بر سینه تمام آدم‌ها ،محبت حسین علیه‌السلام است . حب الحسین علیه‌السلام سایه¬ساری است که عدالت خواهان را گرد هم جمع می‌کند.
به نظرمی رسد در این فضا آنچه به اتحاد امت محبان سیدالشهدا می‌انجامد توجه به اشتراکات وجودی انسان‌هاست . مهم‌ترین وجه مشترک بین حاضران در اربعین؛ حب الحسین است و ویژگی‌های مشترک دیگر؛ انتظار المهدی این جماعت عاشق است . حب الحسین آنگاه‌که به انتظار المهدی ختم ‌شود ، خروشان می‌شود . تلاطم می‌کند . عالم را دربرمی گیرد.
به نظر می‌رسد این دو مشخصه دو روی سکه وجودی انسان در آخرالزمان است . حب الحسین ؛ وجه معرفتی ، عاشقانه و عارفانه انسان را ارتقا می‌دهد و انتظار المهدی ؛ حماسه ، پایداری و مبارزه با طاغوت و ظلم را. انسان در آخرالزمان برای باقی ماندن در حکومت صالحان و قیام مستضعفان و هم‌نشینی با صالحان و صدیقان ناگزیراست این دو وجه را در جان خود جاودانه کند . حب الحسین چون آتشی است که در این سال‌ها بر قلب‌ها فروریخته است و آن چنان شعله‌ور‌است که خاموش شدنی نیست. اما آنچه در این روزگار می ¬تواند راهیان حسین را به مهدی برساند توجه به حماسه و پایداری و پایمردی است.
دنیا در تحیر مانده است که شیعیان با یک کلمه مثل ابر بهار گریه می‌کند یعنی احساسات انسانی خود را آن‌چنان در اختیار دارد که می‌تواند در مواجهه با یک کلمه ساعت‌ها اشک بریزند .از سویی همین شیعیان که لبریز از احساس‌اند در مواجهه با طاغوت‌های زمان در طول تاریخ، پای مردانه ایستاده‌اند حتی زن و بچه‌هایشان هم مهیای جهاد و مقاومت‌اند که می‌توانند جریان عظیم پیاده‌روی اربعین را شکل بدهند . جریانی که نه با معادلات اقتصادی دنیا همخوانی دارد و نه با رفتارهای اجتماعی جامعه‌شناسانه.
بی‌راه نیست اگر بگوییم در این مسیر هر آن¬چه ما را از این دو ویژگی دورکند ؛از جنود شیطان و اذناب ظلم‌اند و مؤمن اگر باکیاست باشد نباید به این دام‌ها گفتار آید.
اربعین حلقه اتصال روشنگری‌های زینب سلام‌الله علیها و ظهور است . گویی در تمام این قرن‌ها شیعیان پژواک فریادهای غرّا زینب سلام‌الله علیها بوده‌اند. فریادهایی که به ظهور ختم خواهد شد.
راستی ما در کجای این جریان خروشان ایستاده‌ایم ؟

مطالب مرتبط

دیدگاهی ثبت نشده است.

درج دیدگاه